گـمان میـکردم قـانع بـاشی


و بـه شـکستـن دلـم اکتـفا کـنی


نه ایـنکه فستـیـوالـی از دروغ به راه بـینـدازی


و در آخـر بـگویـی:


میـروم تا اذیـت نـشوی بـهتـرین مـن!